IZLAZAK NA SVETLOST kao najčešća postavka slike, u bukvalnom smislu.
IZLAZAK NA SVETLOST kao pojava novog viđenja stvarnosti.
IZLAZAK NA SVETLOST kao traženje Puta, kao oplemenjenje čoveka.
IZLAZAK NA SVETLOST kao konačno rešenje.
PEJZAŽ je samo povod, samo podloga, samo način izražavanja  u simbolima.
PUT,kao životni put, vijugav ili strm, blatnjav ili prljav, širok i lak, ali češće, baš kao i sam život, nepredvidiv na horizontu.
RASKRŠĆA  su najčešće nedoumice, trenuci odluke, ili rastanci.
DRVEĆE simbolizuje ljude, anđele i Boga. Više nego omiljeni jablanovi su,ako su tri, sigurno su Sveto Trojstvo, a pojedinačno su muževi, očevi , ljubavnici, prijatelji, zaštitnici... muški princip. Breze, vrbe... su žene, majke, ćerke, devojke... ženski princip. I zaista, na slikama bez ljudi nema ničega drugog osim ljudi i njihovih životnih priča.
VODA kao vreme.
ZEMLJA kao majka.
NEBO kao otac.
KOMPOZICIJA je u osnovi rešavana zlatnim presekom ili renesasnsnim okvirom,ali uz moderniju slobodu tumačenja, najčešće u službi ritmičkog ponavljanja dimenzija, kao muzičkog ritma, svojevrsnog zvuka u slici.
PASTA tj, struktura sibolizuje nesavršen čovekov pokušaj da imitira Boga, i da stvara od zemlje, što ga do gole istine razotkriva pred Bogom samim i pred ljudima, i pred samim sobom.
SVETLOST I BOJA  simbolizuju savršenost, koja poput plašta prekriljuje nesavršenog čoveka, simbolizuju Boga koji nežnim svetlosnim dodirom udahnjuje život svemu zemaljskom, stvara ravnotežu, upravlja i štiti.
SUPROTNOSTI osnovnih likovnih elemenata, kao i kontrasta u poetici nesavršenog i savršenog, paste i svetlosti, muškog i ženskog, neba i zemlje,Boga i čoveka ... su u jedinstvu suprotnosti osnovni pokretač.
NASLOVI su u osnovi samo varijante koje manje obavezuju a više raspaljuju maštu, a najviše otkrivaju sentimentalnu povezanost stvaraoca sa svojim delima.